Pierwsza myśl (moja!) w tym temacie, to tak naprawdę pytanie 🙂 Jak rozmawiać o seksualności naszych dzieci? Nagminnie w mojej aktywności zawodowej, rozpoczynam współpracę z przerażonymi rodzicami, którzy pojawiają się w drzwiach gabinetu seksuologa skierowani, najczęściej z przedszkola i szkoły, która nie radzi sobie z ‚nieakceptowanym‚, ‚dziwacznym‚ zachowaniem lub słowem małoletniej osoby – dziecka, przedszkolaka, ucznia. Start up takiej współpracy z rodzicem, otwiera moje zdanie: jesteśmy seksualni od urodzenia. 

Czytałam ostatnio porywającą książkę, jak zapewne wielu z Was. Jest to pierwsza pozycja od dłuższego czasu jaką przeczytałam w całości (za jednym zamachem/nie na raty). Siedziałam, czytałam i kreśliłam po niej zaciekle 🙂 Napisała ją Glennon Doyle, aktywistka, przywódczyni, której głos poprawia świat po kretynach. Oczywiście zachęcam do połknięcia książki o nie traceniu siebie.

Czy za nasze następne życie zawsze zapłacimy obecnym? Pierwsza myśl… nieee, ale po chwili refleksji przyznaję, że coś w tym jest. Niezależnie czy mówimy o przeprowadzce na drugi koniec świata, kraju czy regionu, o zmianie pracy, debiucie rodzicielskim lub definitywnym rozstaniu z partnerem coś umiera bezpowrotnie aby mogło urodzić się nowe. I myślę, że właśnie stąd wyrasta i kształtuje się temat odwagi, bo… każdy ma tyle, na ile się odważy. Na miłość, wolność, rodzinę, na zakończenie i zupełnie świeży początek, na awans, na przeprowadzkę, na skok ze spadochronem, na szczerość, na prawdę. Kto się odważył ten wie ile trzeba odwagi, siły, konsekwencji aby wykonać pierwszy krok ku zmianie. Czy zawsze są śmiertelne ofiary nowego? Może nie zawsze ze skutkiem śmiertelnym, ale są. I tu można zadać kolejne pytanie: czym jest odwaga? No! ona z pewnością nie pyta aprobaty społecznej o zgodę na siebie i co jest odważne?! To czasownik. Jak miłość. To się robi. Masz pragnienie? To zerwij to zakazane, pieprzone jabłko! i niech płonie…

Ukłucia… to kolejna myśl autorki Nieposkromionej, która mnie akurat wzruszyła (naprawdę nie pamiętam abym kiedykolwiek uroniła łzę nad książką). Ukłucie kojarzy mi się z czymś średnio przyjemnym, bolesnym,  czego powinnam unikać. Tymczasem dowiedziałam się, zgodziłam w pełni, iż wewnątrz ukłucia jakiego doświadczam (zazdrości, rozczarowania, lęku, odrzucenia) znajduje się ja sama. Ukłucie to miejsce spotkania, to ekskluzywny klub dla (znów!) odważnych. Ukłucie nigdy nie ostrzega: to się skończy, więc spierdalaj póki możesz! Mówi: to się skończy, więc zostań. No trzeba mieć siłę, odwagę aby zostać i unieść, to co w naszym życiu najpiękniejsze, ale i koszmarnie trudne. Kiedy mierzymy się z miłością, a jesteśmy już tak surowo poranieni, najłatwiej jest trzasnąć drzwiami i uciec, oddalić się. To klasyczny skrót. Czujemy wówczas całą sobą, że w tym drugim człowieku jestem kompletny. Wyciągamy dłoń i nagle pojawia się… ukłucie, że przecież on może mnie rozczarować, odrzucić i kiedyś umrze a ja? Ja będę musiała/musiał poradzić sobie z osobistą tragedią. Tak, to prawda i dlatego warto pozostać, być żywym.

Co za ogromny ciężar dla dzieci do udźwignięcia – wiedzieć, że są powodem, dla którego ich mama przestała żyć. Co za okropny ciężar dla córek do udźwignięcia – wiedzieć, że jeśli postanowią zostatać matkami, to będzie też ich los.  Mam dwie córki i myślę, że modelując macierzyństwo jako poświęcenie, męczeństwo, rezygnacje z siebie jako najwyższe formy miłości, tak właśnie się wydarzy. Już Jung w swoich pracach wspominał, iż nie ma większego ciężaru dla dziecka niż nieprzeżyte życie jego rodzica. Nikt nie ma prawa wymagać od nas zrezygnowania z siebie, z własnych marzeń, ze szczęścia i rozwoju, z dojrzałej/dobrej miłości – dziecko też nie ma takiego prawa. Moje dziecko nie potrzebuje, bym je ocaliła. Moje dziecko potrzebuje popatrzeć, jak ocalam siebie.

Jestem dorosłą kobietą, robię co zechcę. Miałam odwagę spalić do cna, co nie jest wystarczająco prawdziwe i zacząć budować to, co takie jest. Za moje decyzje nie czekała mnie krwawa łaźnia, przynajmniej nie wprost. Ludzie mieli, mają i będą mieć masę pytań i odczuć, wiem. Niektórzy zapytali, zapytają z podziwem, inni skomentują wprost, za plecami lub ukryci za monitorem własnej komórki z pogardą. Jestem gotowa stracić to, co wymaga ode mnie ukrywania, rezygnowania z jakiejkolwiek części mnie samej. Witaj na świecie Be!

Wyspa. Usiądź z osobą, z którą budujesz wyspę i zdecydujecie z szacunkiem i zamysłem, co chcecie na niej mieć, a czego nie. Nie decydujcie, KOGO nie wpuścicie na wyspę, ale CZEGO bezdyskusyjnie n niej nie chcecie. Nie opuszczajcie mostu dla niczego poza tym, co postanowiliście wpuszczać na swoją wyspę, niezależnie od tego kto z tym przybywa. Wstęp dla miłości, szacunku, komunikacji.

Światu było łatwiej lubić mnie cierpiącą, samotną aniżeli szczęśliwą, spełnioną i radosną. Kim ona do cholery, myśli że jest? Słyszę to agresywne pytanie ludzi z przeszłości, którzy nic o mnie dziś nie wiedzą, nie znają mnie i mojej wyspy. A powiem wam 🙂 Wiem, że jestem pieprzonym gepardem…

Transseksualność nie jest czymś, co wydarza się nagle, z dnia dzień. Nigdy nie stwierdziłam u młodego człowieka, nastolatka transseksualizmu, bo zaczął się inaczej nosić, ubierać, bo nagle Zosia ogoliła głowę   i brzydzi się damską konfekcją a sandałki zamieniła na ciężkie glany, a Krzysiek przyodział koszulę w kwiaty i pomalował pazury wściekłą czerwienią. Zośka może nie lubić spódnic i to nie oznacza, że będzie chciała zmienić płeć.

Socjopaci są wśród nas, czasami niewiarygodnie blisko, za blisko. To może być nasz bezpośredni przełożony, koleżanka z pracy, sąsiad a co najgorsze… własny partner. Doskonale żongluje maskami w zależności od własnych potrzeb i osobistych interesów. I tak życiowy pasożyt, który nigdy nie pokusił się o rozwojową i stabilną pracę dla społeczeństwa i jej aprobaty może jawić się jako dobry, sympatyczny człowiek, który ma sto milionów masek i powodów usprawiedliwiających nieróbstwo, lenistwo i nieudolność życiową. Poświęca własną energię na szlifowanie technik manipulacji, kłamstwa i wykorzystywanie do granic możliwości, na przykład swojego życiowego partnera, innych ludzi.

Wracam do tematu alienacji rodzicielskiej jako wyrafinowanej formy przemocy emocjonalnej, stosowanej wobec dziecka przez jednego z rodziców. Dziecko będące ofiarą alienacji rodzicielskiej cierpi – NAWET JEŚLI TEGO NIE WIDAĆ czy to w szkole, na podwórku, w szeroko rozumianej codzienności (swoją drogą gro ‚pedagogów’ nie chce dostrzec, tym bardziej wypowiedzieć na głos dramatu jaki dosięga bezbronne dziecko). Alienacja rodzicielska przybiera różnorodne formy – od fizycznego utrudniania i ograniczania kontaktów, przez emocjonalną manipulację, która korzysta ze strachu, lęku i poczucia winy dziecka, aż po prymitywny agresywny szantaż emocjonalny, który zgniata serce i psychikę dziecka. W takiej PATOLOGICZNEJ sytuacji każdy z jej uczestników powinien sięgnąć po pomoc terapeutyczną. Jednak to właśnie dziecko jest tym, na którego ta forma przemocy oddziałuje najdotkliwiej. Wywołuje głębokie rany emocjonalne, ale też w istotny sposób zaburza jego rozwój. POLSKIE PRAWO MOGŁOBY DUŻO LEPIEJ ZABEZPIECZAĆ DOBRO DZIECKA I RODZICA doświadczających alienacji rodzicielskiej. To jednak nie w przepisach tkwi problem, ale w MENTALNOŚCI I BRAKU ŚWIADOMOŚCI SPOŁECZNEJ. Pisząc ten artykuł pragnę przyczyniać się do lepszej rozpoznawalności alienacji rodzicielskiej. Pomogła mi w tym Agnieszka, ale o niej później…

Myślałam co i jak napisać w tym temacie, bo jest to temat bardzo ważny, potrzebny i rozległy. Bardzo aktualny i wielowarstwowy. To co wiem na 100%, jako psycholog, terapeuta, człowiek, kobieta i przede wszystkim matka, to, że…  dziecko będzie szczęśliwsze, będzie dużo lepiej funkcjonować jeśli jego rodzice będą mieć dobre życie, kiedy córka i/lub syn będzie widzieć ich życiowe zadowolenie i spokój już po rozstaniu, a zatem i po rozpadzie systemu rodzinnego. Dużo gorzej kiedy rodzice dziecka usilnie trwają w martwej relacji i do tego nasączonej konfliktem, agresją werbalną, złośliwością i wciąganiem małoletniego, wspólnego dziecka w te patologiczne rozgrywki małżeńskie lub jakże wyniszczające milczenie. Ta cisza generuje okrutną przemoc psychiczną jaką można zastosować na drugim człowieku, zwłaszcza dziecku…

Matka też człowiek, to tytuł podcastu Justyny Szyc Nagłowskiej, którego dość  regularnie słucham. Napisałabym, że w wolnej chwili, ale raczej w najbardziej optymalnej. Najczęściej gdy prasuje. Autorka tegoż właśnie podcastu szerzy świadome rodzicielstwo. Uważam, że czyni to bardzo umiejętnie i robi kawał dobrej roboty. Słuchając Justyny i jej gości, których zaprasza do dialogu, stwierdziłam, że porusza bardzo istotne tematy związane z ciążą, porodem, połogiem, zarządzeniem gospodarką czasową u świeżo lub mniej świeżo upieczonych matek, ale i tacierzeństwem, samotnością w macierzyństwie, depresją, zaburzeniami nastroju i jego konsekwencjami. Wsłuchując się w te rozmowy, czułam, że dla mnie są to kwestie ważne, nierzadko palące, oczywiste. Podskórnie porządkowałam sobie własną wiedzę w głowie, w sercu i zastanawiałam się czy ma ona u mnie zaiste zastosowanie w codziennej i kluczowej praktyce? Okazuje się, że nie do końca.

Jaka jest współczesna Polka seksualna? W jakim czasie przyszło jej funkcjonować? Jaką jest kochanką – nieprzewidywalną czy tendencyjną? Z czym się boryka i jak? Wyzwolona czy w pułapce zawstydzenia i milczenia?

Powiem Wam, że zaszła we mnie (lub nadal zachodzi) monstrualna zmiana. Przyszła raczej z nienacka. Jak to w życiu bywa (uśmiech) okazała się niesamowicie ważna, a o błahym początku! No dobra, ale o co chodzi? Trochę ciężko było mi się zabrać za ten wpis, bo nie do końca jeszcze obejmuje umysłem transformację jaka się zadziałała w moim umyśle (a i sercu chyba!).

Jutro, 23 lutego jest Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją, chorobą, która dotyka 350 milionów ludzi na świecie. Jak pisać o depresji? Cóż… nie jest to łatwe, aby słowem a tym bardziej pismem trafić do osób, które cierpią na zaburzenie, które zatrzymuje człowieka i morduje jego chęci życiowe, siły witalne, emocje i motywacje. Doświadczamy przeróżnych emocji, ale to właśnie smutek jaki otula nas w stanach depresyjnych powoduje zamrożenie, zatrzymanie, zawieszenie człowieka i jego energii życiowej. Nie ma się siły i/lub nie chce się nawet tego, co  niegdyś nas porywało, zachwycało. Ba! nie ma się siły i/lub nie chce się nierzadko umyć, wstać z łóżka, wykonywać (a raczej pokonać!) podstawowych czynności wokół siebie. Osuwamy się w czarną otchłań.